Zespół badawczy: Hongxiang Ji, Ruitao Sun, Tongshang Ni, Yunsheng Zhao, Yuquan Li, Zeyu Liu, Ziyi Zhao
Abstrakt:
Cel: Analiza skuteczności i bezpieczeństwa terapii wziewnej wodorem (HI) jako leczenia wspomagającego u chińskich pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2DM) w rzeczywistych warunkach klinicznych.
Metody: To obserwacyjne, nieinterwencyjne, retrospektywne, dwuramienne, 6-miesięczne badanie kliniczne obejmowało pacjentów z cukrzycą typu 2 otrzymujących konwencjonalne leki przeciwcukrzycowe z inicjacją HI lub bez niej w latach 2018-2021. Pacjenci zostali przydzieleni do grupy HI lub grupy bez HI (grupa kontrolna) po dopasowaniu 1:1 oceny skłonności (PSM). Oceniano przede wszystkim średnią zmianę hemoglobiny glikowanej (HbA1c) po 6 miesiącach w różnych grupach. Drugorzędowy wynik składał się ze średniej zmiany stężenia glukozy w osoczu na czczo (FPG), masy, profilu lipidowego i oceny modelu homeostazy. Przeprowadzono regresję logistyczną w celu oceny prawdopodobieństwa osiągnięcia różnych poziomów HbA1c po 6-miesięcznym leczeniu między grupami. Zdarzenie niepożądane (AE) oceniano również u pacjentów z obu grup.
Wyniki: Łącznie do analizy wybrano 1088 pacjentów. W porównaniu z grupą kontrolną, osoby w grupie HI utrzymywały większą poprawę poziomu HbA1c (-0,94% vs -0,46%), FPG (-22,7 mg/dl vs -11,7 mg/dl), cholesterolu całkowitego (-12,9 mg/dl vs -4,4 mg/dL), HOMA-IR (-0,76 vs -0,17) i HOMA-β (8,2% vs 1,98%) przy wszystkich p< 0,001 po leczeniu. Regresja logistyczna wykazała, że prawdopodobieństwo osiągnięcia HbA1c< 7%, ≥ 7% do< 8% i > 1% redukcji w okresie obserwacji było wyższe w grupie HI, podczas gdy pacjenci w grupie kontrolnej byli bardziej narażeni na osiągnięcie HbA1c ≥ 9%. U pacjentów w grupie HI zaobserwowano mniejszą częstość występowania kilku zdarzeń niepożądanych, w tym hipoglikemii (2,0% vs 6,8%), wymiotów (2,6% vs 7,4%), zaparć (1,7% vs 4,4%) i zawrotów głowy (3,3% vs 6,3%) z istotnością w porównaniu z grupą kontrolną.
Konkluzja: HI jako terapia wspomagająca poprawia kontrolę glikemii, metabolizm lipidów, insulinooporność i częstość występowania zdarzeń niepożądanych u pacjentów z cukrzycą typu 2 po 6-miesięcznym leczeniu, stanowiąc godną uwagi inspirację dla istniejącego klinicznego leczenia cukrzycy.