Zespół badawczy: Aarati Nayak, Akanksha Bhatt, Chetana Bogar, Kishore Bhat, Ranganath Nayak, Sachita Naik
Streszczenie:
Tło:
Aktywowane komórki zapalne wytwarzają reaktywne formy tlenu (ROS) w celu eliminacji patogenów. W normalnych warunkach patogeny są pod opieką, a tkanki są naprawiane. Jednak w chorobach przyzębia uporczywy stan zapalny powoduje zwiększone uwalnianie ROS i upośledzone gojenie. Dlatego konieczne jest usunięcie nadprodukowanych ROS za pomocą przeciwutleniaczy. Woda wodorowa działa antyoksydacyjnie na komórki i hamuje zaburzenia związane ze stresem oksydacyjnym.
Cel:
Badanie wpływu wody wodorowej na żywotność komórek, migrację i jej potencjał antyoksydacyjny w fibroblastach uzyskanych od pacjentów z przewlekłym zapaleniem przyzębia.
Materiał i metody:
Próbki tkanki dziąseł pobrano od 26 osób (13 osób zdrowych periodontologicznie i 13 pacjentów z przewlekłym zapaleniem przyzębia) i poddano je obróbce. Ludzkie fibroblasty dziąseł poddano hodowli, a testy rozpoczęto po wykryciu odpowiedniego wzrostu. Wpływ wody wodorowej na żywotność komórek sprawdzono za pomocą testu czerwieni obojętnej, natomiast potencjał migracji oceniono za pomocą testu migracji transwell. Potencjał antyoksydacyjny wody wodorowej oceniano za pomocą testu CUPRAC.
Analiza statystyczna:
Porównanie międzygrupowe przeprowadzono za pomocą testu U-Manna-Whitneya. Porównanie wewnątrzgrupowe przeprowadzono za pomocą testu rangi ze znakiem Wilcoxona.
Wyniki:
Woda wodorowa była nietoksyczna dla fibroblastów po 24 i 48 godzinach. Międzygrupowe porównanie żywotności komórek między traktowanymi wodą wodorową przyzębiaście zdrowych fibroblastów dziąseł (HF) a fibroblastami od pacjentów z przewlekłym zapaleniem przyzębia (CF) wykazało statystycznie istotną (P = 0,00) różnicę po 24 i 48 godzinach. Wodór wodór wpłynął również pozytywnie na zdolność migracyjną. Fibroblasty poddane działaniu wody wodorowej uzyskane od pacjentów z przewlekłym zapaleniem przyzębia wykazywały większą migrację w porównaniu z grupą zdrową (P = 0,00). Woda wodorowa wykazywała potencjał antyoksydacyjny. Maksymalny potencjał zaobserwowano w odniesieniu do fibroblastów uzyskanych od pacjentów z przewlekłym zapaleniem przyzębia po 48 godzinach.
Konkluzja:
Woda wodorowa była nietoksyczna, zwiększała zdolność migracyjną i wykazywała potencjał antyoksydacyjny na ludzkich fibroblastach uzyskanych od osób zdrowych periodontologicznie i pacjentów z przewlekłym zapaleniem przyzębia.